‘Oh shit’ | Over schrijven na seksueel misbruik

‘Ah, zo denk ik er dus over.’
‘Oh shit, ik ben totáál niet in verbinding.’
‘Ik zie nu pas hoe ik nog in de ontkenningsfase zit.’
‘Jeetje, het is wel duidelijk dat ik hierin nog wat te doen heb.’
‘Ik begrijp nu ineens waar mijn woede vandaan komt.’

Soms weet je pas wat er binnenin je gebeurt, als je het opschrijft. Schrijfster Flannery O’Connor zei het ooit veel mooier: ‘I write because I don’t know what I think until I read what I say.’ 


Wat mij betreft raakt dit de kern van helend schrijven. Namelijk: inzicht krijgen in je eigen binnenwereld.

Tijdens mijn schrijfbijeenkomsten voor vrouwen die seksueel misbruik hebben meegemaakt, komt dit mechanisme vaak heel duidelijk naar voren. Als de deelneemsters na een schrijfoefening hun teksten voorlezen, zijn ze vaak verrast door hun eigen woorden. Wat eerder de weg naar buiten niet kon vinden, staat daar nu ‘zomaar’ op papier. Een van de schrijfsters verklaarde dit als volgt: ‘Mijn hand durft blijkbaar meer dan mijn mond’.

Dat deze vrouwen vooraf eigenlijk niet goed weten wat ze denken en voelen, is wel te verklaren. Mensen die seksueel misbruik hebben meegemaakt, hebben daar vaak jaren lang, misschien wel decennia, over gezwegen. Ze hebben al jong geleerd om hun gevoelens weg te stoppen, om te zwijgen over wat ze werd aangedaan. Ze leerden om zichzelf ‘uit’ te zetten zodat het ondraaglijke draaglijk werd.

Dat wat er ten diepste gaande was, mocht en kon er niet zijn.

Door te schrijven, bijvoorbeeld met gerichte opdrachten, kan die lang verborgen wereld naar boven komen. ‘Ineens’ is daar taal en ruimte voor datgene wat lange tijd woordeloos was. En met die taal komen de inzichten. Je krijg duidelijk wat er in je leeft, wat je al die tijd met je meedroeg, én wat je nodig hebt.

En dat zet aan tot actie.

Het gebeurt regelmatig dat de vrouwen uit mijn schrijfgroep, na één of meerdere sessies, belangrijke keuzes maken voor zichzelf. Ze zeggen hun baan op, geven de liefde een kans, starten een opleiding, gaan in gesprek met familie, kiezen (weer) voor therapie of beginnen met vrijwilligerswerk. En soms (misschien wel het mooist van allemaal) besluiten ze zachter naar zichzelf kijken.

Kortom: ze zetten stappen in hun herstel.

Ik vind het nog steeds magisch.

 

Wil je meer weten over de online schrijfgroep? Stuur me dan gerust een bericht. Meer informatie vind je ook op deze pagina over de online schrijfgroep.