Reviews

‘Ik had last van bevriezing, heel erg. Gewoon doorgaan en niks voelen. Ja, ik heb heel veel verdriet, maar dat komt er vaak niet goed uit. Door te schrijven werd er toch iets in me losgemaakt, waardoor huilen soms lukt. Het schrijven hielp me ook in te zien waarom dingen zo vastlopen. En het zorgde ervoor dat ik heel sterk voelde: ik wil helemaal niet mijn leven leiden zoals ik het nu leef.’

‘Mijn eigen teksten zijn heel helend en helpend geweest om meer grip te krijgen op dynamieken rondom mijn eigen voelen en denken. Ik heb daarin meer inzicht gekregen. Met schrijven bots je onvermijdelijk op onbewuste dingen, en als je dan je eigen woorden leest, dan geeft dat zoveel inzicht. En dat heeft me meer eigenaarschap gegeven. Ik denk dat ik nu gewoon echt meer mijn eigen verhaal own, of zo.’

‘Tijdens de eerste schrijfsessie schrok ik best van van mezelf. Ik dacht: Ah shit, ik zit echt nog heel erg in de ontkenningsfase. En daar zat ik eigenlijk al heel lang in. Ik werd geconfronteerd met mezelf, en dat maakte me ook best wel boos. Zo van: oké, je doet nog steeds wat je altijd doet, namelijk het misbruik ontkennen. Dat besef zette me gelijk aan het werk: ik wilde de dingen anders gaan doen, en vechten voor een beter leven.’

‘Ik vind de gerichte schrijfopdrachten heel fijn. Als ik zomaar vanuit mezelf wil schrijven, dan is het vaak te overweldigend voor me en schrijf ik letterlijk maar drie woorden op: “ik voel me kut”. De opdrachten zorgen ervoor dat je in kleine porties aan de slag kunt met je trauma. Wat voorheen voelde als een gigantische bord spaghetti, wordt nu in kleine hapjes aangeboden. Je kunt dan even een lichtje schijnen op een bepaald onderdeel van je verhaal; dingen waar ik normaal gesproken niet zo snel over zou schrijven. Het schrijven zorgt ervoor dat ik ga nadenken en kan reflecteren, en dat zorgt weer voor ruimte in mijn hoofd. Wat me bij een therapeut niet lukt om uit te spreken, lukt bij het schrijven vaak wel.’

‘Ik kan makkelijker dingen opschrijven dan uitspreken, dus het schrijven werkte heel goed voor mij. Door de opdrachten die je krijgt, kun je even heel gericht stilstaan bij bepaalde dingen. Ik merkte dat door het schrijven dingen helderder voor mezelf werden, minder warrig. Ik kreeg steeds meer inzicht in mijn eigen verhaal, en waar ik tegenaan loop in het dagelijks leven. Soms was het ook wel even van KABAM! in your face. En dat is oké, want ik schiet er niks mee op om mijn trauma bij me weg te houden.’

‘Voor mij is schrijven een enorme uitlaatklep. Het zorgt ervoor dat ik al mijn gedachten en gevoelens gestructureerd een plek kan geven. Door de gerichte opdrachten, word je gedwongen om over bepaalde dingen na te denken. Dat bracht mij uiteindelijk meer inzicht in hoe ik over mezelf en over het misbruik denk. Ik heb bijvoorbeeld duidelijk gekregen dat er voor mij nog echt twee kanten van de medaille zijn. Aan de ene kant ben ik echt nog een kind dat misbruikt is, waar ik weinig compassie voor hebt. En aan de andere kant vind ik dat ik door moet met mijn leven; het is gebeurd, en ik moet vooruit.’